پرسش‌های متداول

راه‌های هوایی تنگ می‌شوند یا کیسه‌های هوایی آسیب می‌بینند. بیرون دادن نفس دشوار می‌شود و توان انجام فعالیت کاهش می‌یابد. با درمان، شکایت‌ها و حمله‌ها ممکن است کاهش یابند.

بیشتر در افراد بالای 40 سال که سیگار می‌کشند یا قبلاً سیگار کشیده‌اند دیده می‌شود. اما در افراد غیرسیگاری نیز ممکن است رخ دهد.

خیر.

در آسم، تنگی راه هوایی اغلب با دارو برطرف می‌شود و معمولاً در سنین جوانی شروع می‌شود. اما در COPD تنگی ماندگار است. این دو ممکن است با هم نیز وجود داشته باشند.

آسیبی که ایجاد شده است برگشت‌پذیر نیست. اما بیماری قابل درمان است، پیشرفت آن ممکن است کند شود و کیفیت زندگی ممکن است بهتر شود.

مقدار کم الکل به‌طور مستقیم COPD را بدتر نمی‌کند. اما همراه با داروهای خواب‌آور ممکن است تنفس را سرکوب کند و با داروها تداخل داشته باشد. با پزشک خود مشورت کنید.

معمولاً در طول سال‌ها به‌تدریج ایجاد می‌شود. اما در هنگام حمله ممکن است ظرف چند روز بدتر شود.

ممکن است حتی در حال استراحت تنگی نفس و نیاز دائمی به اکسیژن وجود داشته باشد. بستری‌های مکرر در بیمارستان، کاهش وزن و تورم پاها نیز ممکن است دیده شود. جزئیات: COPD در مرحلهٔ نهایی.

بله.

برخی تغییرات ممکن است دیده شوند، اما عکس طبیعی نشان نمی‌دهد که COPD وجود ندارد. برای تشخیص، تست تنفسی لازم است.

خلط زرد-سبز و غلیظ ممکن است نشانهٔ عفونت یا حمله باشد. اگر خلط خونی دارید، حتماً به پزشک مراجعه کنید.

بر اساس تست تنفسی، مراحل خفیف، متوسط، شدید و بسیار شدید هستند. در گزارش‌ها به‌صورت GOLD 1، 2، 3 و 4 نوشته می‌شوند.

بر اساس تست تنفسی، شدیدترین مرحله است. جریان هوا بسیار محدود شده است. شکایت‌ها بررسی می‌شوند و درمان متناسب با هر فرد برنامه‌ریزی می‌شود.

نیاز به توقف هنگام راه رفتن در مسیر هموار، حمله‌های مکرر و دشواری در انجام کارهای روزمره.

مرحله معمولاً با درمان دارویی تغییر نمی‌کند. در بیمارانی که پس از درمان با بالون مقادیر تست تنفسی آن‌ها بهتر می‌شود، مرحله ممکن است به مرحلهٔ خفیف‌تری برگردد. این موضوع از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

تصمیم دربارهٔ اکسیژن نه بر اساس مرحله، بلکه بر اساس سطح اکسیژن خون گرفته می‌شود. این سطح معمولاً با یک نمونهٔ خون که از مچ دست گرفته می‌شود (آزمایش گازهای خون) اندازه‌گیری می‌شود. جزئیات: اکسیژن‌درمانی.

از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. مرحله به‌تنهایی آن را تعیین نمی‌کند. وزن، توان راه رفتن، دفعات حمله و بیماری‌های همراه نیز مهم هستند. پزشک شما وضعیتتان را همراه با شما ارزیابی می‌کند.

ممکن است تنگی نفس در حال استراحت، نیاز به اکسیژن و حمله‌های مکرر وجود داشته باشد. با درمان‌ها ممکن است شکایت‌ها تسکین یابند.

متوقف شدن بیماری از فردی به فرد دیگر متفاوت است. ترک سیگار و پیشگیری از حمله‌ها پیشرفت بیماری را کند می‌کند.

در بیماران منتخب، بله. وضعیت عمومی و خطر بیهوشی تعیین‌کننده هستند. مناسب بودن برای درمان با ویزیت و آزمایش‌ها مشخص می‌شود.

در برخی بیماران، نیاز به اکسیژن ممکن است با درمان کاهش یابد. تصمیم به کاهش اکسیژن را پزشک شما بر اساس اندازه‌گیری‌ها می‌گیرد.

درمانی که آسیب ایجادشده را برگرداند وجود ندارد. اما درمان‌های مؤثری وجود دارند که علائم، حملات و پیشرفت بیماری را کنترل می‌کنند.

این بیماری دائمی است. با درمان خوب، بیشتر بیماران می‌توانند سال‌ها زندگی فعالی داشته باشند.

در سال‌های اخیر داروهای جدیدی اضافه شده‌اند. درمان‌هایی که با لوله‌ای با دوربینی در نوک آن (برونکوسکوپ) انجام می‌شوند نیز پیشرفت کرده‌اند. اما ادعاهای «درمان قطعی» درست نیستند. جزئیات: درمان‌های جدید.

داروهای اصلی، اسپری‌های استنشاقی طولانی‌اثر بازکنندهٔ راه‌های هوایی هستند که راه‌های هوایی را گشاد می‌کنند. در برخی بیماران اسپری استنشاقی کورتونی اضافه می‌شود.

ابتدا بررسی می‌شود که آیا اسپری استنشاقی درست و منظم استفاده می‌شود یا نه. برنامهٔ ورزشی، حملات و بیماری‌های همراه مرور می‌شوند. سپس نوع بیماری بررسی می‌شود. گزینه‌هایی مانند درمان با بالون یا دریچهٔ ریه در نظر گرفته می‌شوند.

رهایی از بیماری ممکن نیست، اما زندگی خوب با بیماری ممکن است.

در سال‌های اخیر داروهای جدیدی تأیید شده‌اند. داروهای بیولوژیک تزریقی (دوپیلوماب، مپولیزوماب) و انسیفنترین از جملهٔ آن‌ها هستند. این داروها برای همهٔ بیماران مناسب نیستند. پزشکتان ارزیابی می‌کند.

درمانی که بیماری را از بین ببرد وجود ندارد. اما گزینه‌های جدیدی وجود دارند که حملات و علائم را کاهش می‌دهند.

در حال حاضر، خیر. کاربرد سلول‌های بنیادی در COPD هنوز در مرحلهٔ آزمایشی است و به‌عنوان درمان روتین توصیه نمی‌شود.

خیر، روشی است که سال‌هاست انجام می‌شود. مقالات مربوط به این روش را در صفحهٔ مقالات علمی می‌یابید.

این موضوع با ارزیابی مقادیر خون، دفعات حملات، نوع بیماری و سی‌تی‌اسکن ریهٔ شما تعیین می‌شود.

پیش از هر چیز، درمان‌هایی لازم است که برونش‌های تنگ‌شده را باز کنند. نخستین گام، درمان دارویی منظم (اسپری استنشاقی) است. اگر با وجود داروها تنگی نفس ادامه یابد، در بیماران مناسب برونکوپلاستی با بالون در نظر گرفته می‌شود. بسته به وضعیت آمفیزم، درمان با دریچه نیز در نظر گرفته می‌شود. هنگام تنگی نفس، سه کار بی‌درنگ باعث تسکین می‌شود. این‌ها تنفس با لب‌های غنچه‌ای، نشستن با خم شدن به جلو و اسپری استنشاقی نجات‌بخش هستند.

ممکن است کاملاً برطرف نشود، اما با درمان درست می‌تواند به‌طور چشمگیری کاهش یابد. در بیماران منتخبی که با وجود داروها علائمشان ادامه دارد، ممکن است گزینه‌های دیگری نیز در نظر گرفته شود. درمان با بالون یا دریچهٔ ریه نمونه‌هایی از آن‌ها هستند.

باد کردن بادکنک ممکن است عضلات تنفسی را به کار بیندازد. اما هیچ ارتباطی با «درمان COPD با بالون» ندارد. درمان با بالون اقدامی است که در بیمارستان انجام می‌شود. این درمان از راه دهان و با لوله‌ای با دوربینی در نوک آن (برونکوسکوپ) انجام می‌شود.

باید آرام بماند، بنشیند، با لب‌های غنچه‌ای نفس بکشد و داروی خود را مصرف کند. اگر بهتر نشد، باید به اورژانس مراجعه کند.

باید از دود سیگار، هوای آلوده و عفونت‌ها دوری کند. باید داروهایش را منظم مصرف کند، ورزش کند و واکسن‌هایش را بزند. تهیهٔ یک برنامهٔ حمله همراه با پزشک نیز مهم است.

اگر به اکسیژن نیاز دارید، باید روزانه دست‌کم 15 ساعت از آن استفاده کنید. بهترین حالت، استفادهٔ مداوم از جمله در هنگام خواب است.

سرعت جریان را پزشکتان بر اساس اندازه‌گیری‌های اکسیژن خون شما تعیین می‌کند. این مقدار ممکن است برای استراحت، ورزش و خواب متفاوت باشد.

در برخی بیماران، نیاز به اکسیژن ممکن است با درمان کاهش یابد. تصمیم بر اساس اندازه‌گیری‌ها گرفته می‌شود.

با یک دستگاه قابل حمل که مورد تأیید شرکت هواپیمایی باشد و با اطلاع دادن قبلی به شرکت هواپیمایی، ممکن است.

این موضوع به بیمهٔ درمانی شما و شرایط بیمه‌نامهٔ شما بستگی دارد. شرکت بیمهٔ شما ممکن است گزارش پزشکی و نسخه درخواست کند. گزارش را پزشکتان تهیه می‌کند.

خیر. فقط کسانی که سطح اکسیژن خونشان زیر حد معینی است از آن استفاده می‌کنند.

معمولاً 7 تا 14 روز طول می‌کشد. بهبودی کامل ممکن است چند هفته زمان ببرد.

بیشتر بیماران برمی‌گردند. اما در برخی بیماران کاهش دائمی در عملکرد ریه رخ می‌دهد. به همین دلیل پیشگیری از حملات بسیار مهم است.

اگر رنگ خلط زرد-سبز شده و مقدار آن افزایش یافته باشد، یا حمله شدید باشد، ممکن است لازم باشد. تصمیم با پزشک شماست.

دو حمله یا بیشتر در سال، خطر بالا به شمار می‌آید. بستری شدن در بیمارستان به‌دلیل یک حمله نیز خطر بالا محسوب می‌شود. در این صورت درمان دوباره تنظیم می‌شود.

آسیب ایجادشده برنمی‌گردد. اما پیشرفت بیماری کند می‌شود، علائم کاهش می‌یابد و عمر طولانی‌تر می‌شود.

در هفته‌های نخست، چون راه‌های هوایی در حال پاک شدن هستند، ممکن است خلط بیشتر شود. این افزایش معمولاً ظرف 1 تا 3 ماه کاهش می‌یابد.

بله. ترک سیگار در هر سن و در هر مرحله‌ای فایده دارد.

در COPD توصیه نمی‌شود. داروهای تأییدشده و مشاوره باید ترجیح داده شوند.

برای دریچهٔ ریه ابتدا باید سیگار را ترک کرد. در درمان با بالون، سیگار به‌تنهایی مانع نیست. اما ترک آن بخشی از درمان است. ادامهٔ سیگار کشیدن ممکن است فایدهٔ درمان را کاهش دهد.

باید از غذاهای سنگین نفاخ و نمک زیاد پرهیز کند. همچنین باید از سیگار و الکل زیاد دوری کند.

ترک سیگار، مصرف منظم داروها، ورزش و توان‌بخشی ریوی، و واکسن‌ها.

ممکن است عضلات بازدمی را به کار بیندازد. اما تمرین‌های تنفسی کنترل‌شده و تمرین عضلات تنفسی مؤثرترند.

خیر. راه رفتن همراه با تنگی نفس کنترل‌شده توان شما را افزایش می‌دهد. با پزشکتان یک برنامه تهیه کنید.

اگر به COPD مبتلا هستید و لاغرید، بله. سعی کنید با میان‌وعده‌های پرپروتئین وزن اضافه کنید.

خیر. هیچ محصول گیاهی‌ای وجود ندارد که نشان داده شده باشد COPD را درمان می‌کند. برخی مکمل‌ها فقط ممکن است کمک محدودی داشته باشند.

درمان‌کننده نیست. ممکن است خطر آلرژی و تداخل دارویی داشته باشد.

می‌تواند بخشی از رژیم غذایی باشد، اما درمان نیست.

اگر پزشکتان محدودیت مصرف مایعات توصیه نکرده باشد، نوشیدن مایعات فراوان کمک می‌کند. سرفهٔ کنترل‌شده و هوای مرطوب نیز کمک می‌کند. در صورت نیاز، پزشکتان داروی خلط‌آور تجویز می‌کند.

خیر. قطع داروها ممکن است به حمله و از دست رفتن دائمی عملکرد ریه منجر شود.

بله. درمان دارویی علائم و حملات را کاهش می‌دهد. در بیماران مناسب، برونکوپلاستی با بالون نیز ممکن است انجام شود. در برونشیت مزمن، سلول‌های تولیدکنندهٔ خلط (سلول‌های گابلت) در برونش‌ها افزایش می‌یابند. درمان با بالون سطح ضخیم‌شده‌ای را که این سلول‌ها در آن زیاد شده‌اند پاک می‌کند. هرچه این سلول‌ها بیشتر به سطح طبیعی برگردند، نتایج نیز به همان اندازه طولانی‌تر دوام می‌آورند.

برونشیت مزمن اگر باعث نارسایی تنفسی شدید شده باشد، ممکن است کشنده شود.

ترک سیگار، استفادهٔ درست از اسپری استنشاقی و تخلیهٔ خلط. اگر سرفه بیش از 8 هفته طول بکشد، تست تنفسی و ویزیت متخصص بیماری‌های ریه لازم است.

ممکن است تنگی جریان هوا، حملات مکرر و نارسایی تنفسی ایجاد شود. درمان زودهنگام پیشرفت بیماری را کند می‌کند.

هیچ درمان گیاهی‌ای وجود ندارد که اثربخشی آن نشان داده شده باشد. جزئیات: حقایق درمان گیاهی.

برای بیماران مبتلا به COPD پیشرفته با غلبهٔ سرفه و خلط که علائمشان با وجود دارو ادامه دارد. تصمیم بر اساس سی‌تی‌اسکن ریه و تست تنفسی گرفته می‌شود.

بافت آسیب‌دیده به حالت قبل برنمی‌گردد. اما علائم را می‌توان کنترل کرد. در بیماران منتخب، با روش‌های کاهش حجم ریه ممکن است تنگی نفس کاهش یابد.

بله. سی‌تی‌اسکن ریه روشی است که آمفیزم و گسترش آن در ریه را به بهترین شکل نشان می‌دهد.

در آمفیزم ممکن است حباب‌های هوایی بزرگ (بول) تشکیل شوند. اگر این حباب‌ها پاره شوند، ممکن است هوا به فضای بین پرده‌های ریه نشت کند (پنوموتوراکس). این وضعیت مهم‌ترین خطر درمان با دریچه نیز هست.

درمان با بالون برای خودِ آمفیزم نیست. اگر سرفه و خلط نیز غالب باشد، جداگانه در نظر گرفته می‌شود.

کمبود آلفا-1 آنتی‌تریپسین (پروتئینی که از ریه محافظت می‌کند) باید بررسی شود. این یک وضعیت ارثی است و با آزمایش خون مشخص می‌شود.